test

test

Nowy burmistrz w mieście

Pewnego razu w pewnym mieście żył sobie Strach. Wielki i brzydki. Kojarzył się ze wszystkim, co złe i budził powszechną odrazę. Jednak żył sobie w najlepsze, przechadzając się po mieście i zaglądając w okna domów. Miał też nieładny zwyczaj wyskakiwania nagle zza roku i zaskakiwania wszystkich. Często nieproszony zjawiał się na przyjęciach. Był niegrzeczny i pełen roszczeń. Taki już miał charakter.
Nikt nie lubił Strachu, a mimo to wszyscy zwracali na niego uwagę i wciąż patrzyli w jego stronę. A im częściej patrzyli, tym on robił się bardziej pewny siebie, większy i silniejszy. Bo tak właśnie jest ze strachem i nie tylko. Kiedy na to pozwolimy, wtedy kogoś takiego, jak on wszędzie pełno. Kiedy natomiast przestajemy zwracać na niego uwagę, wtedy kurczy się, a czasami zupełnie odsuwa od wszystkich.
Mieszkańcy miasta żyli obok Strachu i to życie nie było łatwe. Strach psuł im wiele planów. Wpływał na decyzje. Powodował, że zmieniali zdanie. Wystarczyło, żeby się tylko pojawił. To dawało mu znowuż coraz większą siłę, a ludziom w mieście stopniowo jej ubywało. W końcu Strach przekonał w jakiś sposób do siebie dużą część mieszkańców i został w nim burmistrzem. Rozsiadł się w największym pokoju budynku Rady Miejskiej i zarządził:
– Od dzisiaj nakazuję wszystkim nie wychodzić z domów bez potrzeby, nie nawiązywać relacji z innymi, nie mówić głośno, a już zdecydowanie – nie śmiać się i nie cieszyć z niczego. Skupić się na pracy, na obowiązkach i nie wychylać nosa. Nic nie planować. O niczym nie marzyć! Kategorycznie! Ci, którzy nie zastosują się do tych zasad zostaną srogo ukarani.
Mieszkańcy miasta byli zrozpaczeni. Ich życie miało odtąd zmienić się całkowicie. Czy jednak nie sami do tego doprowadzili, pozwalając Strachowi rządzić? Był silny, nie wahał się przed niczym i trochę ich oszukał. Zwiódł. Jednak ich było wielu, mogli się przecież przeciwstawić. To było bardzo niesprawiedliwe.
Dni mijały odtąd smutne i szare. Ludzie przemykali ulicami, nie patrzyli na siebie nawzajem, unikali kontaktów i skupiali się tylko na pracy. Ciążyło im to bardzo, ale nie potrafili nic poradzić. Zresztą odkąd przestali się ze sobą wzajemnie kontaktować, czuli się jeszcze słabsi. W dodatku powietrze w mieście stało się jakby cięższe, a na niebie pojawiły się ciemne, gęste chmury, przez które nie mógł przebić się nawet jeden promień słońca.
Niektórzy twierdzili, że Strach jest dobry. Że chroni ich przed podjęciem złych decyzji. Że pozwala przewidywać pewne rzeczy – o ile to w ogóle możliwe. Być może. Jednak Strach mógł być pomocny tylko wtedy, gdyby ktoś go kontrolował. Tymczasem on stawał się stopniowo tak potężny, że  wszystkie możliwości zdawały się z dnia na dzień znikać.
To Strach kontrolował i wpływał na myślenie i działania ludzi. I to powodowało bardzo dużo zamieszania. To przeszkadzało im w patrzeniu w przyszłość, ale też docenianiu teraźniejszość. A bez tego życie stawało się nie do zniesienia.
Jednak – jak to bywa w takich sytuacjach – nie wszyscy tak do końca podporządkowywali się Strachowi. Grupka mieszkańców zbierała się potajemnie i dyskutowała na temat sytuacji w mieście. Zdawali sobie sprawę z tego, że tak dłużej być nie może. Strach powinien stracić swoje stanowisko i przestać decydować o tym, jak ma wyglądać życie ludzi. Trzeba go obalić. Za wszelką cenę.
Myślicie, że to łatwe? Kiedy ktoś lub coś przejmuje władzę w jakimś miejscu – na przykład w naszej głowie – to natychmiast pojawia się straż przyboczna. Sprzymierzeńcy i pochlebcy, którzy umacniają władzę tego kogoś lub czegoś i potrafią znaleźć na to racjonalne uzasadnienie. Strach, rządzący w mieście też miał swoich popleczników. Bronili dostępu do niego i wykonywali wszystkie rozkazy, nawet najbardziej nielogiczne…

Oczywiście już nie raz w historii determinacja i działania wielu osób doprowadzały do obalenia niechcianej władzy. I tym razem tak się stało. Nie było to łatwe i trwało długo. Poza tym Strach pozostawił po sobie dużo zniszczeń wynikających z zaniedbania miasta przez zastraszonych mieszkańców. Trzeba było dużo siły, żeby odbudować miasto, ale i potencjał ludzi. W końcu jednak w mieście pojawiło się lżejsze powietrze, a przez ciemne, gęste chmury zaczęły coraz częściej przebijać promienie słońca. W końcu chmury odpłynęły i zrobiło się całkiem jasno.
Co w takim razie stało się ze Strachem? Czy też zniknął całkiem z życia miasta? Oczywiście, że nie. Strachu nie udało się i nigdy nie uda pozbyć tak całkiem. Bo jeśli nawet wygoniłoby się  go z miasta to w jego miejsce szybko może pojawić się nowy. Ważniejsze jest co innego. To mianowicie, aby nauczyć się sobie z nim poradzić, kiedy się pojawi. Nie pozwolić, żeby rządził się, jak u siebie i przemeblowywał życie wszystkich. Niech sobie żyje obok, ale nie trzeba wciąż zwracać na niego uwagi. Nie trzeba karmić go niezdrowym zainteresowaniem i ciągłym zerkaniem w jego stronę. Nie pozwalać mu, żeby wpływał na decyzje i plany. Mieć go obok – bo w końcu jest również mieszkańcem tego miasta – ale pod kontrolą. Oswojony strach jest łagodniejszy i może być nawet przyjazny. Warto o tym pamiętać.

Piekarz z małego miasteczka

Pewnego razu w małym miasteczku mieszkał piekarz. Był jedynym piekarzem w okolicy i dlatego powodziło mu się dobrze. Codziennie wielu klientów, także z dalszych okolic, przyjeżdżało do niego, żeby kupić kilka bochenków świeżego chleba i pachnące bułeczki. Jego pieczywo było poza tym słynne w całej okolicy z tego, że miało chrupiącą skórkę i można było długo cieszyć się jego zapachem i smakiem. Piekarz pytany o to, w jakiej tajemnej recepturze kryje się jego sekret, odpowiadał, że chleb i bułki nauczył go piec jego ojciec, a on nauczył się tego od swojego ojca i tak to szło od pokoleń. O żadnej tajemnej recepturze nie słyszał, ale odkąd pamięta ten sam zapach chleba zawsze roznosił się w piekarni i w jego rodzinnym domu.

Czy upiec dobry chleb jest wielką sztuką? Jak sądzicie? Oczywiście, że tak. Może się komuś wydawać, że wiele rzeczy w życiu można łatwo zrobić, ale to nieprawda. Jeśli coś ma być dobre i podobać się lub smakować innym, to w zrobienie tego musi być włożona czyjaś praca i jeszcze kawałek serca. Inaczej się nie da.

Sława piekarza z małego miasteczka stała się tak wielka, że informacje o nim dotarły do dalszych miast i wiosek. Z dnia na dzień liczba klientów rosła i piekarz ledwo nadążał z pieczeniem chleba i bułek. Ponieważ jednak był bardzo dobrze zorganizowany to jakoś udawało mu się ze wszystkim zdążyć. Być może także w tym tkwił sekret jego niesamowitych wypieków? Nigdy nie śpieszył się za bardzo, ani też z niczym nie zwlekał. Dzięki temu żaden chleb ani bułka nie były nigdy niedopieczone ani – o zgrozo – przypalone.

Piekarzowi, dzięki dużej liczbie klientów i sprzedawanym codziennie dużym ilościom pieczywa, powodziło się dobrze i niczego mu nie brakowało. Dzięki temu mógł rozbudować piekarnię i kupić do niej wszelkie sprzęty, które mogły usprawnić jego pracę. Zatrudnił także dwóch pomocników, których wybrał spośród kilku kandydatów. Wydali mu się najodpowiedniejsi do tej pracy, a za ich zaangażowanie i ciężką pracę sowicie ich wynagradzał.

Kto by nie chciał mieć takiej piekarni, która tak dobrze prosperuje i przynosi dobry dochód? Niektórzy plotkowali, że piekarz ma w domu całe skrzynie pieniędzy i że jest tak bogaty, że mógłby sobie kupić zamek. Niektórzy mówili: co to takiego upiec dobry chleb? Każdy by umiał!

Czyżby?

W pewnym momencie w miasteczku pojawiła się nowa piekarnia. Jej właścicielem był przybysz z innego miasta, który pozazdrościł piekarzowi z miasteczka jego sławy i bogactwa. Co ciekawe, w ogóle nie czuł zazdrości o to, że piekarz z miasteczka piecze tak dobry chleb. Uznał, że sam potrafi upiec taki lub nawet lepszy. Najważniejsze było dla niego to, żeby jak najszybciej sprzedać jak najwięcej bochenków chleba i szybko się wzbogacić. Też chciał mieć w domu skrzynie pełne pieniędzy i może nawet kupić sobie zamek!

Niestety okazało się, że chleb nowego piekarza nie przyciąga tylu klientów, ilu oczekiwał. Wkrótce musiał zamknąć swoją piekarnię i nie zobaczył ani jednej skrzyni z pieniędzmi. Po nim pojawili się kolejni – piekarze z różnych stron, którzy uznali, że są w stanie konkurować ze słynnym piekarzem z miasteczka. Śpieszyło im się do bogactw więc w pośpiechu piekli całe stosy chleba i bułek, jednak czegoś w nich brakowało.

Tymczasem piekarz z małego miasteczka nic sobie z tego nie robił. Nie dlatego, że nie obawiał się konkurencji. Każdy ma obawy, że kiedyś może okazać się nieprzydatny. Jednak ten piekarz nie chciał z nikim konkurować, chyba że z samym sobą. Jego celem było pieczenie smakowitego chrupiącego chleba i bułek, a nie skrzynie z pieniędzmi. Skupiał się więc na swoich wypiekach, a reszta układała się sama.

Co to znaczy – zapytacie – że reszta układała się sama? Znaczy to tyle, że piekarz nadal mógł płacić dobrze swoim pomocnikom i na bieżąco serwisować nowoczesne sprzęty. Żyło mu się nadal dobrze, a jego pieczywo nadal przyciągało mnóstwo klientów. Nie, nie wybudował sobie zamku. Nigdy nie chciał mieć zamku, a i skrzynie pieniędzy nigdy nie śniły mu się i nie wydawały jakieś specjalnie atrakcyjne. Lubił spokojne życie i swoje zajęcie. I lubił zapach chleba, który piekł.

Jaki jest morał z tej bajki? Chyba taki, że to, co sprawia nam radość, nie musi dawać nam bogactw. A może raczej to, że prawdziwym bogactwem jest możliwość robienia tego, co sprawia nam radość? Wybierzcie sami. W każdym razie chyba o to w tym wszystkim chodzi. Ale to wcale nie jest łatwa sprawa, a raczej wielka sztuka. Prawie tak wielka, jak upieczenie dobrego chleba. Niejeden chciałby znać tajemną recepturę, ale ona wcale nie istnieje. A jeśli nawet tak – to nie jest w ogóle tajemna. Czasami droga do rzeczy, które wydają nam się niesamowite i nieosiągalne jest bardzo prosta i często mamy ją przed oczami. Tylko nie zawsze ją dostrzegamy.

Domek Sary

Mała Sara była dziś podekscytowana od samego świtu. Wstała bardzo wcześnie i ubrała się w najlepszą sukienkę. Nie była głodna, ale wiedziała, że zjeść coś musi, chociażby z rozsądku. Potem może nie być na to czasu. Mimo, że było jeszcze bardzo wcześnie, czuła, że dziś wszystko potoczy się bardzo szybko i wcale nie łatwo będzie zdążyć ze wszystkim.
Lili weszła do niej tuż po ósmej.
– Już nie śpisz? – zdziwiła się – zwykle o tej porze jesteś jeszcze w łóżku.
– To dzisiaj – odpowiedziała Sara – to ten dzień. Dziś wszystko się zmieni.
– Zmieni się? A co na przykład? – zapytała Lili przeglądając się jej uważnie.
– Życie się zmieni – odpowiedziała Sara, uśmiechając się szeroko – to chyba najważniejsze? Wszystko będzie inaczej, lepiej.
– Dlaczego ma być lepiej? – dopytywała Lili- i czy dotąd było jakoś źle?
– Oj Lili! – zniecierpliwiła się w końcu jej przyjaciółka – dlaczego to robisz? Dlaczego psujesz mi ten wyjątkowy dzień?
– Skoro jest taki wyjątkowy, to chyba nie da się go tak po prostu zepsuć – stwierdziła Lili.
Sara nie chciała dłużej jej słuchać. Była podekscytowana i nie zamierzała pozwolić na to, żeby ktoś popsuł jej nastrój. Tak długo czekała na ten dzień. Teraz wreszcie nadszedł i ma zamiar cieszyć się tym do woli.
Godziny wlekły się niemiłosiernie. Wiadomo, że kiedy na coś się czeka, to zawsze czas zdaje się płynąć wolniej. Mimo to Sara co jakiś czas odczuwała lekki niepokój. A co, jeśli coś pójdzie nie tak? Jeśli okaże się, że wszystko będzie nie takie, jak sobie wyobraziła? Co wtedy?
Za dużo myśli na raz. Za dużo niepokoju. Niepotrzebnie. To może wszystko popsuć. Tego nie chciałaby na pewno.
Jak uciszyć emocje? Jak zachować zimną krew wobec zdarzeń, które są tak ekscytujące? Jak być powściągliwym w chwili, kiedy spełniają się czyjeś marzenia?
Wydawałoby się, że najtrudniej zapanować nad emocjami wtedy, kiedy dzieje się coś złego. To oczywiste i nikt nie ma o to pretensji. Ból, niemiłe zaskoczenie, zawód, utrata czegoś lub kogoś – trudno w takich chwilach panować nad emocjami i chyba nikt tego nie oczekuje.
Okazuje się jednak, że tak samo trudno zapanować nad nimi, kiedy dzieje się coś, co może dać nam tylko radość, szczęście, dobry czas. Z czego to wynika? Czy te emocje są tak samo trudne do uniesienia? A może są jeszcze trudniejsze, bo radość i nadzieja podszyte są niepewnością, lękiem, obawą przed rozczarowaniem? To oznaczałoby, że są jak taki… sandwich. Na zewnątrz wszystko wygląda super, ale na smak składa się wszystko, co jest w środku…

Sara czuła, jak miliony myśli biegają po jej  głowie, jak mrówki, które postanowiły zbudować sobie tam mrowisko. A ona nie potrafiła ich zatrzymać.
– Saro, już czas – usłyszała nagle głos panny Mili – wszystko gotowe. – Panna Mili uśmiechała się do niej jak zwykle serdecznie, ale dzisiaj dodatkowo wydawała się bardzo uroczysta. – Twój domek już czeka na Ciebie. Mam nadzieję, że spełni wszystkie twoje oczekiwania.
Sara marzyła o swoim własnym domku już od dawna. Wszystkie starsze lalki mieszkały w swoich własnych domkach. Ona była dotąd najmłodsza i wciąż musiała mieszkać we wspólnym domku lalek, dzieląc nawet pokój z kimś jeszcze. Teraz zaroiło się tu od całkiem małych laleczek, a ona dorosła już na tyle, że mogła wreszcie się wyprowadzić. Bardzo ją to cieszyło. Lili w ogóle tego nie rozumiała. Jej było dobrze we wspólnym domu. Lubiła gwar w pokojach i wspólne posiłki w dużej jadalni. Nie rozumiała zupełnie, jak można chcieć mieszkać samemu. To musi być bardzo smutne!

Domek Sary był niewielki, ale śliczny. W małych okienkach wisiały białe muślinowe firanki. W saloniku stała wygodna kanapa w kwiatki, wysoka lampa z żółtym abażurem i regał na książki. W domku była też sypialnia – cała niebieska – a także niewielka kuchnia, z okrągłym stołem, stojącym pośrodku i łazienka. To był naprawdę maleńki domek, ale w całości należał do Sary. Całkiem niedaleko, na półce obok, stał sklep bławatny dostojnego pana Pętelki, w sąsiedztwie była też szkoła małych misiów i domek krawcowej, pełen tkanin, nici i wykrojów. W ciągu dnia dochodził stamtąd cichy śpiew maszyny do szycia i jej właścicielkę, która nuciła sobie pod nosem podczas pracy. Sara czuła, że będzie tu szczęśliwa. Jakże mogłoby być inaczej.

– Do wspólnego domu lalek stąd jest daleko – powiedziała smutno Lili – rzadko będziemy się widywać.
– Wcale nie tak daleko – odpowiedziała Sara – spacerkiem kilkanaście minut. Będziemy się widywać, kiedy tylko zechcesz!
– Malutki ten twój domek. Czy na pewno będzie ci tutaj wygodnie? – Lili rozglądała się z zaciekawieniem dookoła. Nigdy nie przyszło jej do głowy, żeby zamieszkać samej. To taka duża odpowiedzialność! O wszystko trzeba samemu dbać. To chyba zupełnie nie dla niej.
– To po prostu dorosłość – powiedziała nagle Sara, jakby odczytała jej myśli – będę tu sama, ale przecież będziesz mnie odwiedzać. Mam miłych sąsiadów. Będę musiała polegać na sobie. To pewnie będzie czasami trudne, ale w końcu trzeba się tego nauczyć.
– Pewnie masz rację – odpowiedziała Lili – pewnie każdy w końcu może się tego nauczyć.

Pod koniec dnia Sara wciąż była podekscytowana i uśmiech nie schodził jej z twarzy. W całym Muzeum Domków dla Lalek zapadł już wieczór i wszystko ucichło. Było ciemno i tajemniczo. Sara usiadła po lampą z żółtym abażurem, której ciepłe światło obejmowało część kanapy i mały stolik kawowy. Nigdy dotąd nie słyszała takiej ciszy. Przez chwilę poczuła się nieswojo. Sąsiedzi zapewne już spali. Nie docierał tutaj żaden odgłos, nawet szmer. Sara wyraźnie słyszała swoje myśli i bicie swojego serca. Tak więc wygląda dorosłość? Jest się samemu ze sobą i trzeba sobie z tym poradzić? I tak każdego dnia, już do końca?
– To nie jest wcale łatwe – powiedziała Sara na głos do samej siebie – ale na pewno można przywyknąć. Nawet, jeśli jest się małą lalką, w małym domku dla lalek, na niewielkim regale w małym muzeum. Sama tego chciałam, więc dam radę. A przynajmniej spróbuję.

Samodzielność nie jest łatwa, a dorosłość jest jeszcze trudniejsza. Ale nikt za nas się z nią nie zmierzy. Na szczęście z czasem nabiera się wprawy. Naprawdę. Dobrze jest jednak nie wydorośleć tak całkiem. I na zawsze zapamiętać to uczucie, kiedy marzyło się o własnym domku – takim domku dla lalek  Z białymi muślinowymi firankami w małych okienkach i okrągłym stołem w małej kuchni. I ze stojącą lampą z żółtym abażurem, która wieczorem oświetla mały salonik i daje poczucie ciepła i bezpieczeństwa. Nawet kiedy podszyte jest ono pewnym niepokojem.

Szczęśliwe zakończenie

Pewnego razu był sobie smok, który psuł wszystkim humor. I wcale nie dlatego, że zjadał innych czy przerażał, ziejąc ogniem i rykiem. W ogóle tego nie robił. Po prostu lubił denerwować innych i w ogóle się z tym nie krył.

Któregoś razu bardzo popsuł humor gospodarzowi z pobliskiej wsi. Gospodarz ten miał piękne konie. Dbał o nie i traktował, jak członków rodziny. Przemawiał do nich i wsłuchiwał się w ich ciche rżenie wieczorem, kiedy nad wsią zapadała już noc i konie stały bezpieczne w przestronnej stajni, którą dla nich wybudował.
Jednak pewnego ranka zauważył, że w stajni brakuje jednego konia, a był to jego ulubieniec. Gospodarz bardzo się zdenerwował. Szukał i pytał wszędzie – nikt jednak nie widział zguby. Wielki smutek ogarnął gospodarza i chodził jak struty.
Wkrótce okazało się, że to smok ni stąd ni zowąd wpadł na pomysł, żeby “pożyczyć” sobie ulubionego konia gospodarza. Nikomu nic nie mówiąc zabrał go więc do swojej jaskini i trzymał tam przez kilka dni.
Po kilku dniach koń wrócił cały i zdrowy do swojej stajni, a gospodarz z jednej strony ucieszył się bardzo, a z drugiej – złość go wielka wzięła na smoka, który dla zabawy zabrał mu konia.

Kiedy indziej znowu mieszkańcy sąsiadującego ze smoczą jamą miasteczka stwierdzili ze zdumieniem, że ich mały kościółek – biały, z wysoką wieżą i zgrabnymi schodkami przed wejściem – stoi… do góry nogami! Jakby ktoś chwycił za wysoką wieżę, odwrócił kościółek i wbił wieżę w ziemię. Drzwi do kościółka i zgrabne schodki znalazły się wysoko i teraz mogły z nich korzystać na przykład ptaki, ale na pewno nie ludzie.
Widok był to naprawdę niezwykły, wszyscy więc zbierali się wokół kościółka, przyglądali, szeptali, a potem zadzierali głowy wysoko i drapali po głowach.
Sprawcą zamieszania był smok, ale o tym dowiedziano się później. Kiedy już powołany przez mieszkańców sztab kryzysowy odbył kilka narad – podczas których nic nie wymyślono, a tylko wszyscy się kłócili – nagle kościółek wrócił do swojej prawidłowej pozycji.

Jeszcze wiele takich rzeczy zdarzyło się w okolicy i ludzie wciąż się denerwowali – bo ginęły im rzeczy, albo ktoś przesuwał domy, albo przesadzał drzewa, albo przewracał płoty – zanim odkryto, kto jest sprawcą. Teraz złość wszystkich została zaadresowana bardzo dokładnie i można ją było wreszcie na kimś wyładować. Ale… po pierwsze: nie jest bezpiecznie wyładowywać złości na kimś, kto jest od nas większy i silniejszy sto razy! Po drugie: czy wyładowanie złości na tym, kto nas denerwuje, to na pewno dobry pomysł? A może lepiej wyładować ją biegając przez godzinę lub ćwicząc na siłowni, a potem ze spokojem pogadać ze smokiem?

W takich sytuacjach każdy podejmuje decyzję taką, jaka mu przyjdzie do głowy i pasuje do jego temperamentu. Jednak mieszkańcom zależało na tym, żeby problem rozwiązać na stałe, a nie tylko wyładować się na kimś i pójść w swoją stronę.

– Smoku – przemówił do smoka najodważniejszy z mieszkańców, kiedy dotarł już do smoczej jamy – wiemy, że jesteś sprawcą tych wszystkich dziwnych sytuacji, które miały miejsce w okolicy w ostatnim czasie. Chcielibyśmy cię prosić, żebyś przestał.
– Co takiego mam przestać? – zapytał smok niezbyt grzecznie – dajcie mi spokój i lepiej tu nie przychodźcie. Bo mogę się zdenerwować!
– Smoku – kontynuował niezrażony mieszkaniec – grzecznie cię proszę, dlaczego ty niegrzecznie odpowiadasz?
Smok zdziwił się trochę, bo nigdy nikt tak do niego nie przemawiał. Nikt by się nie ośmielił. Ale tak naprawdę to nikt nigdy w ogóle z nim nie rozmawiał. To było coś zupełnie nowego dla smoka.
– Idź sobie – powiedział smok – nie chcę cię słyszeć. Żyję tu sam i nie życzę sobie gości.
– Dobrze – odpowiedział spokojnie człowiek. Ten, kto go wybrał do rozmowy ze smokiem, musiał znać się na ludziach. Człowiek ten bowiem w ogóle się nie zrażał, mimo że rozmawiał z olbrzymim smokiem, a w dodatku smok był niegrzeczny – nikt nie będzie cię już niepokoił. Tylko ty również nie wprowadzaj niepokoju w nasze życie. Też nie chcemy, żeby nieproszeni goście zakłócali rytm naszego życia.
Hmm… To nie było z kolei zbyt miłe ze strony tego człowieka. Jednak nie możemy chyba wymagać od niego zbyt wiele. Nie był specjalistą i nigdy dotąd nie rozmawiał z żadnym smokiem. Skąd mógł wiedzieć, że trafił w czuły punkt? I że gdzieś pod grubą, pokrytą zielonymi łuskami, połyskującą w słońcu skórą tego smoka drgnęło serce, które w jednej chwili wypełnił żal jakiś z głębi jego duszy pochodzący i będący nieuświadomionym źródłem wszystkich jego zachowań?
– Właśnie! – ryknął smok głośno, chcąc zagłuszyć odgłosy serca i usłyszano go w całej okolicy – nikt nie chce takiego smoka, ani w sąsiedztwie. ani tym bardziej u siebie w mieście! Taki duży i zły smok może tylko wszystko popsuć! Niech sobie idzie, nie wiadomo dokąd, byle daleko stąd! Wtedy wszyscy będą zadowoleni. A co, jeśli nigdzie nie pójdę? Zostanę i będę nadal psuł wam nastrój! Ha!

Rozmowa z kimś, kim rządzą jakiekolwiek emocje, jest bardzo trudna. Bez względu na to, czy ten ktoś jest smokiem, czy zwykłym człowiekiem. Dobrze by było emocje wyciszyć najpierw, a potem dopiero spróbować może z innej strony. Zadanie dla tęgiej głowy! Któż taką posiada?

Chwilowo nie udało się mieszkańcom dogadać ze smokiem, a w dodatku jego złośliwość stała się jeszcze większa. W środku nocy hałasował tak bardzo, że nikt w okolicy nie mógł zmrużyć oka. Niszczył różne rzeczy, które znajdywał na swojej drodze i rozrzucał, narażając wszystkich na niebezpieczeństwo oberwania w głowę. Wychlapywał wodę z rzeki zalewając okoliczne pola. Robił to wszystko tylko po to, żeby wszystkim popsuć humor. A może też… może też po to, żeby zwrócić na siebie uwagę?

Czy duży i silny smok może potrzebować tego, żeby ktoś zwrócił na niego uwagę? Czy w wielkim i silnym smoku, może kryć się słabość i niepewność, które koniecznie trzeba przykryć złym zachowaniem? A może też są w nim pokłady smutku, który trzeba zagłuszyć, psując nastrój wszystkim wokół?

Trudno jest znaleźć drogę do duszy i serca drugiego człowieka. A co dopiero znaleźć drogę do serca smoka, którego gruba skóra pokryta jest łuskami i nie da się jej dotknąć bez obaw przed jej szorstkością. Ale czy to oznacza, że tej drogi nie ma…?

– Smoku – usłyszał któregoś dnia nad głową smok, który spał jeszcze po długiej nocy, mimo że słońce już wznosiło się na niebie – a może chciałbyś wpaść dzisiaj na lemoniadę? W miasteczku jest piknik. Będą też lody i owoce. Będziesz mile widziany.
– Ja? Mile widziany? – zdziwił się smok otwierając niechętnie oczy – przecież mnie tam nie cierpią. Kto chciałby mnie tam widzieć?
– Oni myślą, że to ty nie cierpisz ich – usłyszał odpowiedź – może już czas to sobie wyjaśnić?
– Akurat… – zamyślił się smok – oni są tam wszyscy, pewnie szykują zasadzkę na mnie. Nigdy nie uda nam się napić razem lemoniady!
– Jeśli tylko zechcesz i nie będziesz robił wszystkim na złość, to mógłby być naprawdę bardzo udany dzień!

Czy umiecie rozmawiać z kimś, kogo nie za bardzo lubicie? Nie za bardzo go lubicie, bo jest inny niż wy, inaczej myśli, inaczej się zachowuje. Nie budzi w was sympatii, chociaż nie do końca wiadomo, dlaczego. Czy to jest jego wina? A czy wasza, że nie macie ochoty z nim rozmawiać?
Czasami nie ma innego wyjścia. Ktoś, za kim nie przepadamy, jest w jakiś sposób związany z naszym życiem i po prostu nie da się tego zmienić. Nie przepadamy za nim, bo nie podoba nam się jego zachowanie. A jego zachowanie jest zwykle czymś spowodowane, bo wszystko w przyrodzie ma swoją przyczynę i skutek. To wszystko działa, jak znany od wieków mechanizm, którego nie udaje nam się zatrzymać. A gdyby tak włożyć patyk w tryby tego mechanizmu? I przed skutkami dotrzeć do przyczyn? Wtedy może udałoby się nieco poprawić działanie tego mechanizmu i świat byłby lepszy? Kto wie…?

Wystarczyłoby tylko namówić smoka, żeby zszedł do miasteczka na tę lemoniadę. Jednak najpierw on musiałby odrzucić obawy, że to pułapka. Musiałby stawić czoła wszystkim mieszkańcom, którym dotąd tylko psuł humor. A oni musieliby wyrzucić z głowy żal i złość, żeby przygotowana przez nich lemoniada była słodka i orzeźwiająca, taka, jaka powinna być i żeby smok poczuł, że warto było zejść do miasteczka, żeby się jej napić.
Czy to proste? Wydaje się, że nie.
Czy niemożliwe? Wszystko jest możliwe.
Tylko wciąż o tym zapominamy i dlatego świat nie chce się zmienić.

Pewnego razu w miasteczku pojawił się smok, który mieszkał nieopodal w smoczej jamie. Szedł sobie spokojnie wąskimi uliczkami, a przy okazji ze spokojem sprzątał skutki swojej złośliwości, bo ostatnio znowu trochę narozrabiał. Odstawił na miejsce kilka płotów, załatał kilka dachów, zasadził kilka nowych drzew. Z każdym witał się przyjaźnie i przepraszał przy okazji za swoje zachowanie. A ci, których przepraszał, mówili, że spoko, nic w sumie się nie stało i że po prostu na przyszłość lepiej z kimś pogadać, kiedy czuje się złość lub pójść na spacer, niż wszystkim rzucać i robić innym na złość. A potem był wielki piknik i słodka i orzeźwiająca lemoniada. I lody z owocami. I chociaż nie wszyscy od razu polubili smoka i smok nie ze wszystkimi miał ochotę rozmawiać, to jednak wieczór był miły i wszystkim było lekko na sercach.
A potem smok pomagał mieszkańcom w ich codziennym życiu, bo był duży i silny i bardzo się przydawał. Na rzeczy, które ludziom zajęłyby kilka dni lub tygodni, on potrzebował często tylko kilku minut. Mieszkańcy byli mu więc bardzo wdzięczni i traktowali go tak, jakby był jednym z nich.

I o tym właśnie miała być ta bajka. Bo niby o czym innym miałaby być? Przynajmniej w bajkach wszystko powinno kończyć się zawsze dobrze i szczęśliwie. I wszyscy powinni umieć lub chociaż próbować nawiązywać relacje z tymi, którzy są obok, nawet kiedy wydaje się to niemożliwe. I wszyscy powinni umieć zrozumieć, że robienie sobie na złość i wzajemna wrogość nigdy do niczego dobrego nie prowadzą. Naprawdę nigdy!

Mam nadzieję, że nikt z Was nie ma co do tego wątpliwości?

Planeta Mirror

Rozdział 1. Ben i Leny
Ben i Leny już od dłuższego czasu podróżowali po Układzie i właściwie zamierzali niedługo wracać na Ziemię. Zebrali sporo interesujących próbek do badań, pokonując przy tym naprawdę spore odległości. Jednak wciąż mieli duży zapas paliwa i nie chcieli pominąć niczego. Postanowili, że zajrzą jeszcze za Pas Kuipera, chociaż zdawali sobie sprawę z tego, że być może udałoby się im wylądować jedynie na Eris – największej ze znanych karłowatych. Kiedy jednak zbliżali się do niej, wskaźniki zaczęły zachowywać się bardzo dziwnie pokazując jeszcze jeden obiekt, tuż za największą karłowatą planetą Galaktyki Drogi Mlecznej.

Lądowanie przebiegło bez problemów. Ben i Leny w milczeniu opuścili pojazd. Wskaźniki w skafandrze Bena poinformowały go, że powietrze w tym miejscu nadaje się do oddychania. Powoli rozpiął go i zwrócił się do Lenego, który zrobił to już przed nim:
– Dziwne, tej planety nie ma na mapach. Nie występuje w naszym Układzie Słonecznym.
– Fakt. Też mnie to zastanawia – odpowiedział Leny i powoli ruszył naprzód. Coś zachrzęściło pod jego butem, pewnie grudki piachu, ale w ogóle nie zwrócił na to uwagi. Wpatrywał się w seledynowe słońce, które wznosiło się nad planetą i którego kolor rozświetlał ją jakby od środka.
– Cisza i spokój. I to niesamowite słońce. A powietrze czyste, aż chciałoby się je pić! To mogłoby być naprawdę dobre miejsce do życia – rzekł Ben.
– Tak – odpowiedział Leny i w tej samej chwili wzruszył ramionami – ale jak widać, nikt tu nie mieszka. Jesteśmy tylko my.
– Nadamy jej jakieś imię? – zapytał Ben.
– A po co? – zastanawiał się Leny – pewnie i tak nikt tu już nigdy nie przyleci. Jest za daleko.
Przez kilka chwil spacerowali po planecie, a spod ich butów wzbijały się chmurki kurzu i czegoś jeszcze, jednak kto by tam patrzył pod nogi. Fotografowali słońce, wodę, fantazyjne kształty skał na horyzoncie. Potem wrócili do statku, oderwali go od podłoża i odlecieli w stronę planet, które miały swoje imiona i były znane w Układzie Słonecznym od lat.
– Dziwne – westchnął nagle Leny – to było trochę jak sen. Byliśmy w miejscu, które tak jakby nie istnieje.
– To prawda – odpowiedział Beny i ziewnął głośno – i możliwe, że to był tylko sen.
Jednak chyba żaden z nich ani przez chwilę nie pomyślał o tym, że Wszechświat może mieć więcej tajemnic, niż człowiek byłby w stanie odkryć w ciągu swojego jednego życia. Ludziom zazwyczaj wydaje się, że wiedzą już wszystko.

Rozdział 2. Mirror

Z planety Mirror wszystko wygląda na bardzo małe i bardzo odległe. Pewnie dlatego, że jest to planeta, która jest położona najdalej od Słońca, na samym skraju naszego Układu Słonecznego i wciąż jeszcze nie została przez nikogo odkryta. To nie oznacza, że nie istnieje, chociaż mogłoby się tak komuś zdawać.
Planeta Mirror jest zamieszkana. Mieszkańcy planety nie różnią się jakoś bardzo od mieszkańców innych planet. Mają głowy, odnóża, tułowia… Może nieco inaczej usytuowane niż na przykład u ludzi, czyli mieszkańców planety Ziemia, ale w ogóle o tym nie wiedzą bo nigdy nie widzieli żadnego człowieka. Nie wiedzą nawet o tym, że taka planeta jak Ziemia istnieje.
Cywilizacja na planecie Mirror zaczęła rozwijać się miliony lat temu. Dzień na planecie Mirror trwał od zawsze 30 godzin. Po nim następowała noc, jednak trwała krócej niż dzień – tylko 15 godzin. To w zupełności wystarczyło jej mieszkańcom, żeby móc odbudować energię po 30 godzinach działania. 30 godzin dnia to naprawdę długo. Żaden mieszkaniec planety nie mógł narzekać, że ma za mało czasu na pracę, albo że nie starcza mu czasu na rodzinę lub na hobby. Na wszystko było bardzo dużo czasu. Dlatego nikt nie zostawał w pracy po godzinach i nikt nie narzekał, że czegoś nie zdążył.
30-godzinny dzień dzielił się na planecie Mirror na trzy części. Przez 10 pierwszych godzin nad planetą świeciło słońce o jasnokremowej barwie i wtedy był czas na różne aktywności – nie związane z pracą. Można było w tym czasie uprawiać sport, czytać, malować, gotować, lepić garnki, zaplatać koszyki albo robić makramy. Wszystko, co mogło dawać radość, energię, poczucie sensu istnienia i możliwość tworzenia. Po tych 10 godzinach nad planetą pojawiało się słońce w kolorze pomarańczowym – czyli kolorze bardzo soczystej pomarańczy. Czas pomarańczy był czasem pracy i nauki. W tym czasie wszyscy mieszkańcy planety mieli najwięcej motywacji i energii potrzebnej do pracy. Kolor pomarańczowy, którym słońce zabarwiało każdy zakątek planety, wyzwalał w nich siłę i chęci do działania. Ich mózgi funkcjonowały w tym czasie na bardzo wysokich obrotach i dawało to niesamowite efekty. Nikt nie narzekał na to, co miał do zrobienia. Nikt nie oglądał się na innych i nie porównywał swoich obowiązków do obowiązków kogoś obok. Praca i nauka dawały im radość – i być może był to wpływ pomarańczowego światła, które zawiera w sobie i jasność i ciepło, i energię i słodycz, i radość i dużo pozytywnych emocji. Dzięki temu planeta rozwijała się w bardzo szybkim tempie, a jej mieszkańcy dbali o nią dokonując bardzo mądrych wyborów. Nie niszczono naturalnych zasobów planety, tylko używano ich w bardzo zrównoważony sposób. Dbano też o to by ciągle mogły się odnawiać. Nie niszczono przyrody, która była bujna i pachnąca i dbano o czystość wody i powietrza. Zasadą mieszkańców było posiadać tylko tyle, żeby móc żyć spokojnie, ale jeśli posiadanie czegoś więcej wymagałoby niszczenia jakiejś części naturalnych bogactw planety, to lepiej z tego zrezygnować. Jednym słowem: planeta była ważniejsza dla jej mieszkańców niż oni sami. Zdawali sobie bowiem sprawę z tego, że bez niej ich istnienie się zakończy. Natomiast planeta bez nich na pewno nadal mogłaby istnieć na skraju Układu Słonecznego. Dla wszystkich było jasne, kto lub co jest tutaj bardziej dla kogo.
Po części dnia wypełnionej pracą i nauką, na niebie nad planetą Mirror pojawiało się słońce w kolorze seledynowym. To oznaczało czas odpoczynku, relacji, relaksu i zabawy. Seledynowy kolor rozświetlał wszystko jakby od środka, co działało bardzo odprężająco na wszystkich. Nastrajało ich też bardzo pokojowo i przyjaźnie do świata.

Pięknie, prawda? Myślicie, że żyłoby się Wam tam dobrze? Tylko musielibyście poradzić sobie na przykład bez aut. A także bez wielu różnych elektronicznych sprzętów. Tych, które wcale nie są niezbędne. Musielibyście także nauczyć się cierpliwości bo na planecie Mirror z jednej strony każdy miał bardzo dużo czasu, a z drugiej – wiele rzeczy mogło sobie płynąć swoim tempem i nikt tego nie poganiał. Długo trwało gotowanie, długo trwało czytanie i pisanie, długo trwało rozmawianie i wiele innych rzeczy, które na planecie Ziemia zostały już dawno przyśpieszone, skrócone do minimum, żeby nie zajmowały czasu i nie zabierały energii, która potrzebna jest… tak do końca to chyba nie wiadomo do czego, bo mnóstwo jej marnuje się na rzeczy nikomu do niczego nie przydatne.

Po seledynowym końcu dnia na planecie Mirror następowała noc. Noc była granatowa i błyszcząca gwiazdami, ale w nocy wszyscy spali. Nikt nie spacerował w ciemności i nie wgapiał się w gwiazdy. Jednak ich energia płynęła do głów i ciał mieszkańców planety Mirror i wypełniała ich życiową siłą. Siłą, która starczała potem na całe 30 godzin dnia.

Życie toczyło się na planecie Mirror w takim właśnie rytmie i było to życie z jednej strony takie, jak wszędzie. Bywały troski i problemy do rozwiązania, bywały spory i dyskusje, jednak najważniejszy był rozwój i codzienny spokój dla wszystkich. Z drugiej więc strony – planeta Mirror była planetą spokoju i pokoju, czyli czegoś, co na przykład mieszkańcom planety Ziemia nie mieści się w głowach.

Pewnego dnia jednak stało się coś bardzo złego i na mieszkańców planety Mirror spadł strach. Najpierw nad planetą dało się słyszeć jakieś niewiarygodne metaliczne dźwięki – jakby ktoś wysoko w powietrzu robił pranie w pralce. Potem seledynowe słońce – bo akurat był to czas seledynowego słońca – zniknęło, a niebo z seledynowego stało się szaro-sine. Mieszkańcy Mirror nigdy nie widzieli nieba w takim kolorze. Skojarzyło im się ze smutkiem i ze stratą. Nie mieli jednak zbyt dużo czasu by o tym rozmyślać, bo w jednej chwili rozległ się potężny huk i sino-szare niebo zaczęło spadać na planetę.
Mieszkańcy planety rozbiegli się na wszystkie strony i z ukrycia patrzyli jak przewracają się budynki, jak łamią się drzewa, jak woda faluje i wychlapuje się z brzegów wielkiego zbiornika. Patrzyli, jak ich dobytek niszczy się i czuli się tak, jakby nastąpił właśnie koniec świata!
W jednej chwili cała ich cywilizacja mogła legnąć w gruzach. Po tylu milionach lat istnienia i rozwoju.

Rozdział 3. Planeta na skraju Układu Słonecznego
Kiedy Ben i Leny podrywali do lotu swój pojazd po tym, jak na chwilkę wpadli na nikomu nie znaną planetę, fragmenty cywilizacji Mirror odleciały wraz z nimi. I to nie było żadnym snem. Mieszkańcy oceniali straty, a były one naprawdę duże. Gdyby Ben lub Leny zechcieli zajrzeć pod swoje buty, dostrzegli by to, co zniszczyli swoim wtargnięciem na nieznaną im planetę.  Musieliby jednak bardzo wytężyć i wzrok i umysł. I całą swoją empatię.
Bo cywilizacja na planecie Mirror była cywilizacją istot tak maleńkich, że oko ludzkie ledwo mogłoby je dostrzec. Ich wygląd nie różnił się jakoś bardzo od mieszkańców innych planet. Mieli głowy, odnóża, tułowia, ale poza tym w dodatku byli rozmiarów milimetrowych. I cała ich cywilizacja również.
Nie wspominałam o tym? A czy powinnam? Czy to ma znaczenie? Wydaje mi się, że nie. Tym bardziej, że jeśli chodzi o rozwój umysłowy mieszkańców Mirror to ich cywilizacja stała na poziomie dużo wyższym niż cywilizacja mieszkańców Ziemi. Powaga!
Oczywiście mieszkańcom planety Ziemia nie pomieściłoby się to w głowach. Być może dlatego, że ich głowy też wcale nie są jakichś sensownych rozmiarów.

Ani wygląd, ani wielkość, ani inne cechy nie mają znaczenia. Znaczenie ma czyjeś istnienie. I nigdy nie można tego bagatelizować. Chociaż często to robimy. Przez naszą nieuwagę. Albo przez to, że skupiamy się tylko na sobie. Albo w końcu przez to, że patrzymy na świat tylko z jednej perspektywy. Jesteśmy więźniami takiego sposobu patrzenia na świat. Ale to nie jest żadne usprawiedliwienie. To jest właściwie nawet jeszcze gorzej. Na szczęście nigdy nie jest za późno, żeby to zmienić.

Czarownica

Czarownica – pełna czaru
Raz dodała do wywaru
Oprócz kilkuset składników
Zaklęć magicznych bez liku

Zamieszała
Zanuciła
Długie włosy
Rozpuściła
Zatańczyła
Aż skończyła
Kilka razy podskoczyła

Obiad! – woła – już gotowy!
Przepis prosto z mojej głowy!
Siadać proszę i zajadać
Degustacji się oddawać

Stolik w kuchni już wiruje
Danie z garnka wyskakuje
I wskakuje na talerze
Zanim ktoś przekornie stwierdzi:

– w żadne czary ja nie wierzę.

Zanim ktoś za ten frasunek
I niezwykły poczęstunek
Zdąży grzecznie podziękować
I stąd uciec lub się schować

Już za późno – po obiedzie
Wszyscy są już w strasznej biedzie
Wszyscy są już w Wiedźmy mocy
Znikąd nie będzie pomocy!

Pełna czaru Czarownica
Miotłę do boku przytula
Mądra jest i dociekliwa
Żadna z niej nie jest brzydula

Tylko lubi kiedy wszystko
Jest dokładnie tak, jak lubi
Wokół lubi mieć porządek
Oraz w głowie – tym się chlubi!

Kiedy raz zjesz jakieś danie
Obiad lub nawet śniadanie
Magią Wiedźmy przyprawiony
Jesteś całkiem odmieniony

Chodzisz prosto bez stękania
Wykonujesz swe zadania
Już nie powiesz, że nie lubisz
Wstawać gdy się wcześniej zbudzisz

Wszystko wyda ci się takie
Jakie być powinno właśnie
Będziesz wdzięczny za to Wiedźmie
Co dzień zanim słodko zaśniesz

A gdy czary w końcu miną
To zatęsknisz za dziewczyną
z miotłą w dłoni

Która dziś
jest gwiazdozbiorem
Gdzieś na nieboskłonie

I z wysoka patrzy na ten
Nienajlepszy świat
Pełen nie do poprawienia
Różnych wad…

Ile Czarownic potrzebnych by było
żeby nam magii w życiu starczyło?
I żeby wszystko było zawsze tak
Jak być powinno?

Zając i Niedźwiedź

Pewnego razu byli sobie zając i niedźwiedź. Zając, jak zając: niewielki, szarawy, z długaśnymi uszami. Uosobienie miał spokojne, a serce miał dzielne – odważny był i pełen zapału do wszelkich wielkich czynów, do jakichkolwiek ktokolwiek chciałby go namówić. Siła ducha zająca była odwrotnie proporcjonalna do jego wyglądu. Nie miał ani mięśni, ani wzrostu, ani żadnych innych atrybutów, które mogłyby z daleka świadczyć o jego dzielności i śmiałości. Mieszkał sobie w wygodnej norze pod wielkim i pięknym drzewem, którego czubka nie byłby w stanie dojrzeć i czuł się jak król w jakimś zamku. Nie dlatego, że chciałby być królem, rządzić i mieć poddanych. Tylko dlatego, że czuł się wyjątkowo obdarowany przez los. Codziennie rano wychodził przed drzwi swojej nory i przeciągał się długo. Potem rozglądał się z zadowoleniem po najbliższej okolicy i rozpoczynał swój kolejny dzień.
Życie jest pełne różnych trudów. Dookoła czyhają niebezpieczeństwa, a kiedy jest się nie za dużym i nie za silnym to jest się narażonym na trudne sytuacje rzekomo częściej i bardziej. Rzekomo. Ale tak dokładnie nikt tego chyba nigdy wcale nie sprawdził.
Nieopodal miejsca, w którym żył nasz zając, mieszkał niedźwiedź. Olbrzymi, brunatny, wysoki jak drzewo i ciężki jak głaz. Miał długie, ostre pazury i ostre zęby. Ale wcale nie musiał ich używać. Gdyby chciał kogoś skrzywdzić – lub przed kimś się obronić – wystarczyłoby żeby pchnął go swoją wielką łapą lub przygniótł ciężarem swojego cielska. Byłoby po delikwencie. Sam widok tego olbrzyma już mógł budzić strach. A jeśliby zaryczał… wtedy chyba wszystkie ptaki z drzew zerwały by się do ucieczki, a wszystkie żyjące wokół zwierzęta schowały gdzie tylko się da. No może z wyjątkiem zająca, który pomyślałby pewnie: niedźwiedź ryczy. Ciekawe dlaczego?
Jednak w rzeczywistości ten niedźwiedź nigdy nie na nikogo nie ryczał. Nigdy też nikomu nie zrobił krzywdy. W dodatku serce miał często przepełnione lękiem i tysiącem obaw, z którymi nie bardzo potrafił sobie radzić. Dlaczego tak było? Nie wiadomo, taki po prostu już był. Ale o tym nie wiedział nikt poza nim samym. Wszyscy inni po prostu omijali go z daleka. Jego wygląd był tak przerażający, że nikt nie chciał za żadne skarby spotkać go na swojej drodze.

Niedźwiedź i zając od lat byli sąsiadami, ale właściwie jeden na drugiego nie zwracał uwagi. Tak bywa między sąsiadami. Tolerowali się nawzajem, nie wchodzili sobie w drogę, nie przeszkadzali sobie, ale i nie pomagali. Tak przecież można żyć długo obok siebie i obie strony są z tego zadowolone. Jednak życie lubi plątać supełki na naszych ścieżkach i sprawiać, że nagle sprawy przybierają zupełnie inny obrót niż byśmy chcieli, planowali czy po prostu – byli w stanie przewidzieć.
Pewnego razu w całym lesie dało się słyszeć pomruk, który chwilami zamieniał się w groźny ryk i sprawiał, że niemal ziemia w okolicy się trzęsła. Liście chwiały się niepewnie na gałęziach drzew, a ptaki kuliły skrzydła nasłuchując i wstrzymując wszelkie naturalne dla nich odgłosy. W całym lesie zapanował niepokój nikt bowiem nie wiedział skąd może dochodzić ten straszny dźwięk i co oznacza. To trwało cały dzień, a przed wieczorem ucichło. Jednak kolejnego dnia od świtu znowu groźny pomruk zatrząsł lasem, a potem przez cały dzień słychać było złowrogie ryczenie. Zwierzęta zaczęły zbijać się w grupki w różnych miejscach lasu i dyskutować o tym, co się działo. Część z nich była wyraźnie zaniepokojona, a nawet zaczynała wpadać w palnikę. Niektórzy tak mają. Dotąd panował w lesie spokój i nic nie zakłócało zwykłych dni jego mieszkańców. Była jednak także grupa mieszkańców, którzy nie ulegali nerwom tak łatwo i raczej wybierali chłodną analizę sytuacji nawet wobec wielkiej niepewności co do jej przyczyn. Zastanawiali się teraz skąd mogą dochodzić te zupełnie niecodzienne dźwięki i czy rzeczywiście jest powód do strachu.
Zwierzęta dyskutowały zawzięcie, a nawet przekrzykiwały się chwilami. Niewiele z tego wynikało i zaczynał panować chaos. W tym czasie zjawił się nasz główny bohater, zając, i teraz stał z boku i przysłuchiwał się rozmowom.
– Przepraszam – odezwał się po jakimś czasie głośno i wyraźnie – najmocniej przepraszam!
Spory ucichły i wszystkie oczy i uszy zwróciły się na niego.
– Chyba wiem, jakie jest źródło problemu, który spędza wam sen z powiek. Te pomruki i ryki… to mój sąsiad, niedźwiedź. Nie mam pojęcia co mu dolega, ale ostatnio chyba nie czuje się najlepiej.
Zwierzęta patrzyły na niego w milczeniu, a miny miały tak zdumione, jakby zobaczyły kosmitę.
– Mieszkam obok niego od dawna. Zwykle się tak nie zachowuje, ale ostatnio chyba coś mu doskwiera.
– Mieszkasz obok niego? – zapiszczał borsuk, a inne zwierzęta przysunęły się do borsuka i wyczekująco patrzyły na zająca.
– Tak – odparł zając – dokładnie obok.
– Ale co teraz zrobimy? – wtrąciła sarna – przecież tego nie da się słuchać. Dzieci się boją!
Zwierzęta kiwały głowami zdenerwowane i przejęte. Cała ta sytuacja wszystkich niemal wytrącała z równowagi. Nagle znów rozległ się ryk tak potężny i straszliwy, że niektórym ze strachu pociemniało aż przed oczami. Małe zwierzątka tuliły się do swoich rodziców, ale ich rodzice sami byli w strachu. Kiedy ryk ucichł zapanowała cisza, która wydawała się jeszcze gorsza. Nawet żaden listek na drzewie się nie poruszał. W tej ciszy dał się słyszeć dźwięczny głos zająca:
– Sprawdzę, co go dręczy. W końcu to mój sąsiad. Może potrzebuje pomocy?
Zdaje się, że nawet widok kosmity nie wprawiłby bardziej w osłupienie mieszkańców lasu. Pomysł zająca wydał im się kompletnym szaleństwem! Kto normalny chciałby pójść do wielkiego strasznego niedźwiedzia i sprawdzać, dlaczego ryczy tak straszliwie. Przecież to może być równe samobójstwu.
– Jesteś albo bardzo zuchwały albo głupi – odezwał się lis – nikt nigdy nie wchodził w drogę niedźwiedziowi i chyba lepiej żeby tak zostało. Co będzie jeśli go rozzłościmy i wszystkich nas pożre?
– A po co miałby to robić? – zdziwił się zając – przecież dawno mógł nas wszystkich zjeść. Mnie w pierwszej kolejności. Ale tego nie zrobił. W końcu żyje tu z nami i nikomu krzywdy nie robi. Chodzi nad rzekę łowić ryby. Nikomu z was nie przeszkadza.
– Może właśnie teraz ma zamiar – krzyknął borsuk. Miał panikę w oczach i widać było, że w tej chwili nie myśli racjonalnie.
– Dobra – powiedział zając – a jaką wy macie propozycję?
Cóż. Nikt nie miał pomysłu, jak rozwiązać ten problem. Pomysł zająca wydawał się szalony, ale skoro zgłosił się na ochotnika to przecież chyba wie, na co się pisze.

Pół godziny później zając zbliżał się dziarskim krokiem do chaty niedźwiedzia. Drzewa kołysały się nad jego głową, a serce wypełniał spokój. Nie to, że tak całkiem się nie bał. Trochę obawiał się pierwszej wizyty u swojego sąsiada. Nie znał jego usposobienia, nie miał też pojęcia, co takiego dzieje się z nim teraz, że doprowadził do takiego strachu wszystkich w lesie. Ale mieszkał nieopodal od dawna. Czasami widywał niedźwiedzia z jakiejś odległości i ten nigdy nie spojrzał na niego wrogo. Żyli obok siebie nie wadząc sobie nawzajem. Dlaczego teraz miałby zrobić mu krzywdę?
W tym momencie zza drzwi chaty dobiegł groźny pomruk – brzmiało to tak, jakby nadciągała olbrzymia burza, która za chwilę połamie drzewa w lesie. Zając przystanął. Jego dzielne serce zadrżało, ale tylko na chwilę. Szybko odzyskał równowagę i głośno zapukał do drzwi chaty.
– Odejdź – odezwał się głos zza drzwi – nikogo nie chcę wiedzieć. Daj mi spokój!
– Przepraszam, że przeszkadzam – odezwał się zając – ale jestem sąsiadem i chciałem zapytać czy w czymś mógłbym pomóc.
– W niczym – odburknął niedźwiedź – idź sobie.
– Podszedłbym bo każdy ma prawo nie chcieć nikogo widzieć. Ale wszyscy w lesie się niepokoją. Czy na pewno czujesz się dobrze?
W chacie przez chwilę panowała zupełna cisza. Po chwili drzwi chaty uchyliły się, co zając zrozumiał jako zaproszenie do środka.
– No – pomyślał – raz kozie śmierć. Być może zaraz zginę. Ale jeśli moje przeczucie mnie nie myli, to raczej nie.

W chacie panował półmrok, ale bez kłopotu można było dostrzec leżącego w kącie na legowisku niedźwiedzia. Przykrył się barwnym kocem i leżał bez ruchu. Mogłoby się zdawać, że śpi.
– Boli mnie brzuch – wystękał w końcu – tak bardzo, że chyba zaraz eksploduje. Nie mogę w ogóle się ruszyć.
Zając rozejrzał się po chacie niedźwiedzia. Na stole stała miska niedojedzonych dzikich jeżyn, z których wiele było jeszcze całkiem zielonych. Sprawa wydawała się jasna.
– Hej, kolego. Nie zjada się zielonych dzikich jeżyn. To może całkowicie roztroić żołądek. Ale mam na to radę. Poczekaj tu na mnie, przyniosę ci coś z mojej nory.
– Nigdzie się nie wybieram – mruknął niedźwiedź i westchnął głęboko.

Zwierzęta w lesie były przekonane, że więcej zająca nie zobaczą. Powędrował sam w paszczę lwa, sam więc jest sobie winien. Chociaż trochę jednak nieswojo. Nikt go nie powstrzymał ani nikt nie poszedł z nim. Czyżby nikt poza zającem nie miał krzty odwagi? Wstyd się przyznać.
Tymczasem z dnia na dzień straszne porykiwania i pomruki ucichły. W lesie znów było spokojnie. Zwierzęta mogły wrócić do swoich zajęć bez obaw. To cieszyło, chociaż pewną troską na ich życie kładła się myśl o zającu, który pewnie zginął w paszczy niedźwiedzia.
Jednak zając żył i miał się bardzo dobrze. W dodatku zyskał zupełnie nowego przyjaciela. Oddanego i wiernego. Zdarzało im się często usiąść wieczorem w cieniu wysokiego drzewa, pod którym mieszkał zając. Rozmawiali wtedy długo o życiu, ale zdarzało się też, że milczeli razem.
– Jesteś bardzo dzielnym zającem – rzekł któregoś dnia niedźwiedź – chyba niczego się nie boisz. Ja mam wciąż tyle obaw. Ja nigdy bym nie zrobił tego, co ty. Nie wszedłbym do chaty kogoś, kogo nie znam i kto jest większy i silniejszy niż ja.
– Ty jesteś największy i najsilniejszy – zaśmiał się zając – ciebie ten problem nie dotyczy.
Śmiali się potem długo i głośno, ale obaj wiedzieli o tym, że niedźwiedź wcale nie był tak groźny, jak można by podejrzewać, ale mimo to zając faktycznie jak na swoją posturę i gatunek był bardzo dzielny.

Potem zwierzęta widywały czasami niedźwiedzia i zająca nad rzeką albo wracających znad rzeki z koszem ryb. Część z nich podziwiała zająca i czciła go niemal. Druga część – zaczęła się go trochę bać bo w końcu trzymał z kimś, kto był największy i najgroźniejszy w lesie. Ale szczerze powiedziawszy kto by się tym przejmował? To zupełnie bez znaczenia, co mówią lub myślą o nas inni. Zwłaszcza jeśli mamy w sobie śmiałość i odwagę by stawiać czoła wyzwaniom i dzięki temu zyskiwać tak dużo.

Dzielne serce i spokój ducha sprawiały, że zając mógł czuć się królem świata w swojej wygodnej norze pod wysokim i pięknym drzewem. Wcale się tym nie chełpił, po prostu taki był. Zamiast rozdzielać włos na czworo wolał działać. Dzięki temu uwolnił mieszkańców lasu od niepokoju. Niedźwiedź za to nadal żył ze swoimi rozterkami i niepokojem w sercu, ale on był tak duży i straszny, że mógł sobie mieć w sercu, co tylko chciał – i tak wszyscy się go bali. Chociaż wcale tego nie chciał. Ale teraz miał sąsiada – przyjaciela, a z kimś takim zawsze jest nam na świecie raźniej.

Kto by się tego spodziewał, że to tak właśnie najczęściej bywa w życiu? Że wiele rzeczy ma się zupełnie inaczej niż można by podejrzewać? I że pozory są bardzo mylące. To zresztą dodaje życiu smaku i urody. I warto się tym delektować i cieszyć. Byłoby strasznie nudno, gdyby wszystko można było z góry przewidzieć i założyć. Prawda?

Aloe Vera

– Będzie dobrze – powiedział Eloes rozglądając się niepewnie. Jego mina mówiła zupełnie co innego, ale przecież tak bywa. Głośno pocieszamy siebie i innych i nasze obawy wtedy maleją. A serce drży zajęczym strachem i czuje chłód tysiąca obaw. Trzeba szybko ogrzać je słowami, które otulą je ze wszystkich stron i zatrzymają drżenie.
– Zawsze to powtarzasz, ale czy zawsze jest tak dobrze? Teraz sytuacja wymyka się jakby spod kontroli, ale ty znowu powtarzasz, że będzie dobrze. – Seole doceniał dobre samopoczucie przyjaciela. Jego pozytywne nastawienie bywało zawsze bardzo pomocne. Jednak czasami było też irytujące. W wyniku zupełnie niespodziewanych zdarzeń, zbiegów okoliczności, ale i nieuwagi i beztroski ich obu, znaleźli się nagle daleko od domu, na odległej i – zdaje się – niezbyt przyjaznej planecie, a droga odwrotu zdawała się być zamknięta.
– Tu wcale nie musi być tak źle – kontynuował Eloes – sam wiesz, że Tam wcale nie było idealnie. Wiele razy narzekałeś, że chciałbyś zmienić miejsce do życia.
– Tak, tak, ale nie sądziłem, że od razu rozpoczniesz te swoje eksperymenty. Sądziłem, że jeszcze to przedyskutujemy. Omówimy, jak zawsze. A ty od razu – jak w gorącej wodzie kąpany – puff! I przeniosłeś nas tutaj… Do tego dziwnego miejsca.

Faktycznie to było najlepsze określenie dla okolicy, w której zupełnie niespodziewanie się obaj znaleźli. Po pierwsze było tu dosyć ciemno. Nie jak w nocy. Raczej jak w bardzo pochmurny dzień. Byli tu dopiero od godziny, a ta ponura atmosfera już dawała im się we znaki. Po drugie cała roślinność, jaka była widoczna w okolicy, miała dziwną, buraczkową barwę. Kolor całkiem ładny jednak także nieco dziwaczny dla kogoś, kto lubił różne odcienie zieleni liści. Pochmurna aura w połączeniu z kolorem rosnących tu roślin sprawiały, że miejsce nie wydawało się przyjazne. W oddali majaczył zarys milczących wyniośle gór, a nad taflą jeziora, które właśnie mijali, unosiła się srebrzysta mgła. To jednak przecież tylko pierwsze wrażenie. Jakie będzie kolejne?

Tam, skąd Seole i Eloes pochodzili, przyroda była zielona i wielobarwna. Słońce świeciło jasno i ogrzewało ziemię pachnącymi promieniami. Owoce rosnące na drzewach były słodkie i soczyste. Jednak już od dłuższego czasu wszystko się zmieniało. Klimat stawał się z roku na rok coraz mniej przyjazny i sielankowe widoki stopniowo znikały, jeden po drugim. A mieszkańców coraz częściej dopadała dziwna i bardzo trudna do wyleczenia choroba. Nie była to choroba ciała lecz raczej duszy. Dusza jakby zapadała się w sobie, kurczyła, a jej właściciel z czasem tracił zupełnie chęć do życia, do zmian, do czegokolwiek. Z pozoru wszystko było dobrze, chory osobnik z zewnątrz wyglądał zupełnie tak, jak zawsze. Ale od środka był już kimś zupełnie innym. I bardzo trudno było to naprawić, a najczęściej w ogóle się to nie udawało.
Z początku Seole wcale nie chciał się wyprowadzać. Miał nadzieję, że w zmieniającej się rzeczywistości da się nadal żyć. Da się jakoś to wszystko poukładać. Wielu ludzi tak ma. Wolą zdecydowanie to, co znają i nie chcą słyszeć o zmianach. Czasami nawet perspektywa zmian na lepsze wcale ich nie zachęca bo przecież nigdy nie wiadomo.

Eloes też nie wszystkie zmiany lubił. Chyba zresztą dla każdego zmiana jest czymś, co z początku wywołuje obawy i mnóstwo pytań. Ale jedni szybko odkładają obawy na bok i uciszają je, chcąc spróbować czegoś nowego, a drudzy – bywa, że wycofują się i tkwią cały czas w tym samym miejscu.
Jeśli nie chce się zmian i jest dobrze z tym, co się ma, to może faktycznie nie ma o czym mówić. Niech sobie tak zostanie. Jeśli zmiany kuszą bardzo albo po prostu nie da się już znieść tego, co miało się dotychczas – nie ma na co czekać, trzeba działać. Nawet jeśli działanie nie od razu przyniesie dobry skutek.
Seole i Eloes – obaj pełni obaw, chociaż jeden z nich czujący jednocześnie ekscytację, a drugi głównie strach – wyruszyli ramię w ramię na zwiedzanie zupełnie nowego miejsca do życia. Nie zabrali ze sobą nic. Żadnych walizek, ważnych przedmiotów czy niezbędnych rzeczy. Nie wiedzieli przecież co może im się tu przydać. Ludziom wydaje się, że największą wartość w ich życiu stanowią przedmioty i sprzęty, które gromadzą wokół siebie. Mają wrażenie, że to one ich określają i wyznaczają ich miejsce w życiu. Dają im poczucie bezpieczeństwa. A kim są bez tego wszystkiego? Ile znaczą i co są w stanie zaoferować innym, mając puste dłonie? Jak bez tego wszystkiego udaje im się stawić czoła światu i innym ludziom?
Planeta, na której znaleźli się dwaj przyjaciele wcale nie sprawiała wrażenia miejsca przyjaznego. Zapewne między innymi dlatego, że w ogóle nie przypominała miejsca, w jakim żyli dotąd. Sytuacja nie była więc radosna. Piękne okolice, które dotąd były ich domem, zmieniały się z dnia na dzień i – chociaż niektórzy mieli jeszcze jakieś złudzenia – szans na zatrzymanie tego nie było żadnych. Nowe miejsce, które właśnie odkrywali, póki co nie wyglądało jak rajska wyspa i zupełnie nie było wiadomo, co może kryć się za następnym zakrętem. W takiej sytuacji bardzo łatwo jest poddać się zwątpieniu, a nawet wpaść w panikę. Potrzeba dużo siły żeby się nie poddawać. Siły, której nie zastąpią ani nie wzmocnią żadne magiczne przedmioty czy sprzęty. To siła, która bierze się z ducha, z głowy, z serca. I dlatego warto całe życie je wzmacniać i o nie dbać przede wszystkim.

Dwaj przyjaciele długo wędrowali przed siebie. Milcząc i rozglądając się chwilami niepewnie, a chwilami z zaciekawieniem, na wszystkie strony. Od czasu do czasu na twarzy Eloesa pojawiał się lekki uśmiech – rozbłysk nadziei. Tymczasem Seole wyglądał wciąż na zmartwionego i co jakiś czas wzdychał ciężko.
– Seole – powiedział w pewnej chwili Eloes zatrzymując się – zastanawiasz się nad tym, co nas tutaj czeka?
– Jeszcze jak! – wykrzyknął Seole – wyobrażam sobie, że nic dobrego!
– A może… Może zacznij wyobrażać sobie, że jednak na odwrót. Że będzie dobrze. Że damy sobie radę. Czy możesz spróbować sobie to wyobrazić?
Seole wyprostował się i rozejrzał wokół powoli. Potem spojrzał w dziwne niebo nad tą dziwną planetą – pochmurne, w kolorze głębokiego grafitu. Przyjrzał się w milczeniu krzewom i drzewom, których liście i łodygi były w buraczkowym kolorze.
– Takie wyobrażenie jest możliwe – odparł – i jest nawet całkiem miłe.
Kiedy tylko wypowiedział te słowa grafit na niebie rozsunął się jak ciężka zasłona i z nieba spłynęło miękkie, ciepłe światło w kolorze lodów śmietankowych. Jasne promyki zaczęły tańczyć na buraczkowych liściach, nadając im tęczowe barwy. Zrobiło się ciepło i bardzo przyjemnie. Dwaj przyjaciele stali przez chwilę oniemiali z zachwytu. To mogło trwać minutę, pięć minut lub jeszcze więcej. I minęło tak nagle, jak przyszło.
Wyniosłe i milczące szczyty gór wyznaczały kierunek marszu. Cisza wokół dzwoniła w uszach. To było zupełnie obce miejsce. Czas, który był przed Seole i Eloesem mógł przynieść dużo dobrego i dużo złego. Dni trudne i sprawy skomplikowane i chwile takie, jak ta – pełne światła i ciepła, które ogrzewa serca i głowy. Tych chwil może być mniej niż tych trudnych, ale przecież będą. Czy nie dla takich chwil właśnie wędruje się wciąż naprzód, z podniesioną głową i sercem pełnym nadziei? Bo chyba nigdzie na świecie nie jest tak, że słońce świeci bez przerwy i wszystko wokół daje powód tylko do radości. Na świecie więcej jest smutku niż szczęścia. A jednak kocha się życie. Czy to nie dziwaczne? I czyż nie bardzo pokrzepiające?

– Eloes – odezwał się po kolejnej godzinie marszu Seole – a ty?… Jak myślisz, co nas tutaj czeka?
– Nie mam pojęcia – odparł Eloes – i wcale nie chciałbym wiedzieć. Ty chciałbyś znać przyszłość?
– Czasami – odpowiedział Seole niepewnie.
– Myślisz, że tak byłoby lepiej? – zapytał Eloes – wiedzieć, co czeka cię w życiu?
– Myślę, że wtedy mniej bym się bał – powiedział Seole dobitnie.
Eloes zatrzymał się i spojrzał uważnie na przyjaciela. A potem przez chwilę patrzył na góry, które zamiast przybliżać się do nich, zdawały się wciąż oddalać. W końcu roześmiał się tak głośno, że Seole poczuł się nieswojo bo ten śmiech zdawał się rozgrywać na kawałeczki wszechobecną tutaj ciszę. W końcu Eloes przestał się śmiać i spojrzał z uśmiechem na przyjaciela.
– A ja myślę, że prawdopodobnie dopiero wtedy zacząłbyś się bać naprawdę – rzekł. I ruszył przed z siebie z tajemniczym uśmiechem na twarzy.
A Seole jeszcze długo potem rozważał te słowa. Bo nigdy dotąd o tym nie pomyślał, a chyba w tym wypadku Eloes miał wyjątkowo zupełną rację.

A Wy jak sądzicie? Czy warto by było znać przyszłość? Czy to by coś zmieniło? A co na przykład? Czy chcielibyście znać zakończenie bajki już od samego początku? Czy może raczej warto przeczytać ją całą i dopiero wtedy poznać zakończenie? Bo przecież różnych możliwych zakończeń może być zawsze bardzo wiele. Nie tylko w bajkach, ale także – a może tym bardziej – w życiu. To, jak będziemy żyć i którą drogę wybierzemy, może zadecydować o tym, jakie zakończenie zostanie wybrane dla nas. Tak to chyba działa. Ale czy tak nie jest lepiej? Bo to oznacza, że póki żyjemy – tu czy gdzieś tam – to wciąż mamy wpływ na to, jakie ono będzie. Przynajmniej tak mi się wydaje. Na wszelki wypadek warto mieć to na uwadze. Każdego dnia, każego roku, od początku do końca.

Pajacyk z piernika

Pajacyk z piernika sypiał ostatnio nie za wiele. W nocy budziły go koszmary – takie, w których jego lukrowe ubranko kurczyło się, a on wraz z nim. Jego ręce i nogi malały i malały i wyglądało na to, że zaraz całkiem znikną, ale w tym momencie budził się przerażony. Potem już do świtu przewracał się z boku na bok i z jednej strony wściekał się, że nie może zasnąć, a z drugiej – nie chciał, żeby sen powrócił. Rano budził się więc trochę nieprzytomny i zanim nie łyknął kawy pistacjowej, wszystko wypadało mu z rąk. Kawa pistacjowa zawsze stawiała go na nogi. Nie dość, że smakowała i pachniała niesamowicie, to jeszcze miała jakąś tajemną moc, która dodawała sił pajacykowi z piernika. To było bardzo przydatne teraz, kiedy sypiał tak kiepsko. A przecież najlepiej byłoby zacząć od przyczyny tego wszystkiego. Bo samą pistacjową kawą wszystkiego się nie naprawi. Źle działo się ostatnio w piernikowym świecie. Nawet teraz, kiedy za oknem pojawił się pierwszy śnieg, a wraz z nim gorący sezon u pajacyków z piernika. Kiedyś to był najlepszy okres w ich świecie. Dużo śmiechu, zabawy, dużo pracy, która przynosiła wszystkim tyle radości, że nikt nie czuł się zmęczony hociaż pracy było zawsze bardzo dużo. Kiedy wszyscy pracują ramię w ramię i pomagają sobie, wtedy czas nawet przy wykonywaniu najtrudniejszych zadań leci szybko i nikt nie czuje frustracji czy złości. Teraz jednak było inaczej. A zaczęło się od momentu, kiedy część pajacyków postanowiła dokonać przewrotu. Nie podobała im się tradycja, której tak bardzo się tutaj trzymano. Chciały koniecznie udowodnić wszystkim, że to nie jest dobre, kiedy co roku o tej samej porze wykonuje się te same czynności w tym samym celu.

– Skończmy z tym! – krzyczał największy z nich – to przecież niewola! Każdy powinien robić tylko to, na co ma ochotę, a nie to, co wszyscy!
– Właśnie – powtarzali za nim jego zwolennicy – to już nudne. Czas na zmiany.
Wtedy odzywały się pajacyki, dla których tradycja była ważna. Były oburzone słowami kolegów, ale wcale tego nie okazywały.

– Tradycja jest ważna – mówiły spokojnie – tradycja spaja, łączy, daje poczucie bezpieczeństwa.
– Bezpieczeństwa? – przedrzeźniały ich pajacyki będące przeciwnikami tradycji – chyba nudy i stagnacji!
Kłótnie zdarzały się coraz częściej i w dodatku zbuntowani członkowie wspólnoty odmawiali brania udziału w realizowaniu wspólnych zadań. Brakowało więc rąk do pracy i wszędzie pojawiał się chaos.

Udział wszystkich piernikowych pajacyków w przygotowaniach do wielkiego dorocznego święta był kluczowy. To święto wymyślono niegdyś właśnie po to, żeby chociaż na chwilę milkły kłótnie i spory. Żeby chociaż raz w roku wszyscy czuli się choćby przez jedną minutę tak uroczyście, jak to tylko możliwe. W czasie tego święta cały świat oddychał równym, spokojnym oddechem.  A czas zatrzymywał się na chwilę i obejmował miękko wszystkich, dając oparcie i poczucie stabilności. Dla tej chwili warto było poświęcić nawet miesiąc na przygotowania i odłożyć na bok swoje osobiste trudne emocje, ale i zachcianki. Czy to tak wiele – poświęcić jeden dzień w ciągu długiego roku na to, żeby stać się puzzlem w doskonałym obrazie pewnej wspólnoty, która mogłaby stanowić najlepszą opokę, gdyby każdy nie myślał tylko i wyłącznie o sobie?

Tego dnia pajacyk z piernika wstał jak zwykle zupełnie niewyspany i właśnie rozglądał się za filiżanką kawy pistacjowej. Nagle tuż obok pojawił się największy z pajacyków przeciwnych tradycji i spojrzał na niego drwiąco.
– Tradycja to nasza słabość – syknął – kiedy w końcu to zrozumiesz?

– A co proponujesz w zamian? – zapytał pajacyk z piernika, który nagle przypomniał sobie swój sen o tym, jak kurczy się i znika.
– W zamian? – prychnął ten większy – po prostu: każdy powinien żyć tak, jak chce. A każdy chciałby zupełnie inaczej, po swojemu. Tego się nie da pogodzić.
– Ale to tylko jeden dzień w roku – odpowiedział pajacyk z piernika, ale jednocześnie pomyślał, że fajnie by było, gdyby takich dni było więcej. Bardzo lubił ten czas.
– To o jeden dzień za dużo! – wykrzyknął jego rozmówca – nie rozumiesz, że jednostka jest ważniejsza od grupy? Czas wreszcie to zaakceptować!
– Ale jak może sobie poradzić jednostka bez grupy? – zapytał pajacyk z piernika, ale nikt go nie słuchał. Duży pajacyk oddalił się już, ignorując go zupełnie.
Pajacyk z piernika wcale nie zamierzał wdawać się w dyskusje o tym, kto ma rację i co jest lepsze dla wszystkich, a co dla każdego z osobna. Chodziło mu tylko o to, żeby chociaż raz w roku przez chwilę wszyscy byli razem. Czy to naprawdę tak dużo? Tymczasem czas mijał i termin dorocznego święta zbliżał się coraz szybciej. A w pajacykowie prace prawie nie posuwały się naprzód. W tym roku wszystko szło naprawdę źle i niektórych bardzo to martwiło.

Jak myślicie, co jest ważniejsze? Żyć po swojemu i robić zawsze tylko to, co się chce? Czy mieć na uwadze to, co myślą i czują inni? Ech, co to w ogóle za pytania! Przecież można żyć po swojemu, a jednocześnie mieć na uwadze to, co myślą inni. Można? Są tacy, którzy nawet jeśli na każdy temat mają swoje zdanie i chcą żyć zgodnie ze swoimi zasadami, szanują jednocześnie zdanie innych, nawet jeśli jest zupełnie odmienne. To bardzo trudne, dlatego bardzo mało jest takich ludzi na świecie, a nawet takich pajacyków z piernika. Są tacy, którzy lubią być częścią większej wspólnoty i niemal we wszystkim naśladują w swoim życiu innych. To daje im swego rodzaju poczucie bezpieczeństwa. Ich na razie zostawmy. Są też tacy, którzy czują się z jakiegoś powodu lepsi, ważniejsi i mądrzejsi od innych. I to byłoby w porządku – to musi być nawet fajne uczucie. Gorzej jednak, kiedy oprócz tego bardzo im przeszkadza to, że nie wszyscy chcą żyć tak, jak oni.

Ale zostawmy te dywagacje. Już za kilka dni miało rozpocząć się wielkie doroczne święto w pajacykowie, a tymczasem wciąż nie udawało się zapanować nad chaosem. Pajacyki podzieliły się na dwie grupy. Jedna grupa robiła wszystko, co w ich mocy, żeby doroczne święto odbyło się bez kłopotów i było jak zawsze smaczne, pachnące i wypełnione spokojem. Druga grupa postanowiła nie brać udziału w przygotowaniach. W tej grupie każdy zamierzał czas świąteczny spędzić po swojemu i na pewno nie zgodnie z tradycją. Niektórzy planowali nawet podróż w tym czasie, a niektórzy w ogóle nie zamierzali świętować. Nie chcieli być jednym z puzzli jednej układanki. Czuli, że do niej nie pasują.

Pajacyk z piernika nadal sypiał kiepsko. Koszmarny sen pojawiał się każdej nocy i pajacyk do świtu nie mógł zmrużyć oka. Bał się, że któregoś dnia zniknie całkiem w tym śnie i potem już się więcej nie obudzi. A tego bardzo by nie chciał bo lubił wstawać rano i czuć codziennie tę samą ciekawość, co takiego przyniesie nowy dzień. Na szczęście z pomocą aromatycznej kawy pistacjowej codziennie rano od nowa wzmacniał swoje siły. Wracał mu dobry humor i ciekawość świata. Dzięki temu dodawał też siły tym, którzy brali udział w przygotowaniach do dorocznego święta. I dzięki temu też wcale nie złościł się na tych, którzy odmówili pomocy i postanowili spędzić święta w tym roku zupełnie inaczej. A dlaczego nie? Dlaczego zmuszać kogoś do czegoś, czego nie chce? Czy to może komuś w czymś pomóc? Czy to w ogóle jest możliwe?

Czy w życiu ważniejsza jest tradycja czy też wprowadzanie zupełnie nowych zwyczajów – to nie jest temat na tę historię. Nadszedł dzień wielkiego dorocznego święta. Świat wyrównał oddech. Piernikowe pajacyki świętowały. Oczywiście tylko te, które miały na to ochotę. Pozostałe spędzały ten czas tak, jak podpowiadała im ich fantazja. Niektóre może w ogóle nie świętowały bo zupełnie nie lubiły żadnych takich świąt. Czy jest w tym coś złego?

Po głównych uroczystościach pajacyk z piernika wybrał się na spacer. Rano tego dnia spadł świeży śnieg i teraz wszystko bieliło się pięknie i skrzyło w światłach latarni. Spacer w taką pogodę to spełnienie marzeń. Spokojne myśli płynęły w jego głowie bez pośpiechu jak chmury na niebie, czuł pełne odprężenie i spowolnienie czasu. Tak powinno się świętować, czyż nie?
– Hej – usłyszał nagle – czy to dobry czas na pistacjową kawę?
Duży pajacyk, który był przeciwnikiem tradycji i niedawno jeszcze złościł się z tego powodu na pajacyka z piernika, stał przed nim z kubkiem kawy w ręku.
– Myślę, że to najlepszy czas na taką kawę – odparł pajacyk z piernika.
– A co powiesz na towarzystwo kogoś, kto myśli zupełnie inaczej niż ty i wcale nie lubi świętować? – zapytał duży pajacyk.
– To może być najlepsze towarzystwo na dzisiejszy wieczór – odparł pajacyk z piernika.
Wędrowali przed siebie dyskutując o życiu. Nie o tradycji lub jej braku, ale tak ogólnie. Ciekawie jest dowiedzieć się, jak widzi świat ktoś, kto żyje obok nas. Można się wiele przy tym nauczyć, jeśli tylko się chce. I można dojść do wniosku, że trudno jest stwierdzić jednoznacznie, co dla kogo jest dobre, a co nie i kto ma na pewno rację.
Tej nocy pajacyk z piernika spał mocno do samego rana. Jego koszmar nie pojawił się, a rano wstał pełen nowych sił i pozytywnej energii. Jedząc śniadanie rozmyślał o tym, że poprzedni dzień przyniósł mu coś więcej niż doroczne wielkie święto. I kto wie, czy nie coś jeszcze lepszego. Czy byłoby tak gdyby wszyscy zawsze się ze sobą zgadzali i robili zawsze tak samo? Czy to nie dowód na to, że niektóre rzeczy naprawdę trudno jest odrzucić jako złe i niepotrzebne bo często wynika z nich coś dobrego?
Zdradzę wam teraz pewną tajemnicę. Chociaż być może zawsze o tym wiedzieliście. W świecie piernikowych pajacyków tak naprawdę nie ma kłótni i sporów, które nie kończyłyby się dobrze. Nawet jeśli każdy z pajacyków ma swoje własne zdanie to i tak w końcu wszystkim żyje się razem dobrze w pajacykowym świecie. Zupełnie inaczej niż w świecie ludzi. Może dlatego zapach świeżo upieczonych pierników tak bardzo poprawia nam nastrój? A kiedy lukrowymi pisakami stroimy je w kolorowe wzory świat na chwilę zdaje się odzyskiwać spokojny i równy oddech, a czas zatrzymuje się i obejmuje nas miękko dając oparcie i poczucie stabilności. Tak bardzo nam potrzebne. Nie tylko dzisiaj, ale zawsze.